Guruprasad குருபிரசாத் விஜயராவ்

தமிழ் பள்ளி ஆண்டு விழாவிற்காக எழுதியது

அமெரிக்க விமான பயணம்பாஸ்போர்ட்… விசா… படபடப்பு…நீங்கள் எந்த நாட்டுக்கு போறீங்க…அறிந்திராத முகம் ஆதரவாக…அவருக்கும் இது முதல் பயணம் எனபுரியாத புதிராக புறப்படுகிறார்கள் அமெரிக்காவிற்கு விமானம் புறப்பட்டு உயரப் பறக்க பரபரபாகிறதுதொடு திரை சொன்ன சொல்லை கேட்பதில்லைஇட்லிக்கும் சட்டினிக்கும் பழகிய நாக்குபெயர் தெரியாத உணவுகளை நேரம் காலம் இன்றிமென்று பார்த்து அதற்கு இணை இது இல்லை என்கிறது இமிக்ரேஷன், கஸ்டம்ஸ் என சொன்னதெல்லாம்ஒவ்வொன்றாய் அரங்கேர அன்பு குழந்தைகளின்முகம் பார்த்த பின்தான் முடிகிறது…

வண்ண மலர்கள் நிறைந்த இயற்கைவெண்பனி மூடிய சாலைஓங்கி உயர்ந்த மாளிகைபகட்டான கட்டிடங்கள்அழகு எழில் சொஞ்சும் இயற்கைஎப்படி எப்படியெல்லாம் விதிவிதமாய்காண்பித்தோம் அயல் தேசத்தை உண்மை சொல்லவா நண்பா…. வீதியில் உருண்டு புருளும் மர நிழலைத்தான் மனம் தேடுதுமழை நாளில் மன் நனைந்து எழும் வாசத்திற்காய் ஏங்குகிறதுஉடைந்த நடைபாதையில் தவறி நிலை தடுமாறுகையில்“பார்த்து தம்பி நிதானமா…” என குரல் கொடுக்கும்வெள்ளந்தி மனிதர்களை உள்ளுரத் தேடுதுவெய்யில் தோய்த்த தர்பூசனியும்புழக்க இரவுளில் காய்ச்சிய பாலையும் இழந்து…

வானிலை தகிடு தத்தம்நீர் தெளித்துஆலங்கட்டியில் புள்ளி வைத்துகோலமாவை மட்டும் வீதி எங்கும் வீசி சென்றது நேற்றைய பனி என் வீட்டில் பட்கோட செய்யஎட்டி எடுத்ததில் கொட்டிய மாவு ஊரெங்கும்போதும் போதும் என கொண்டாடி அனுப்பி வைத்தோம்போன மாதம்பொசுக்கென வந்து நிற்கிறதுபுதிதாய் இன்று மழைத்தூரல்வெய்யில்ஆலங்கட்டி மழைகரையும் பனிபனி பொழிவுபேரமைதிஇத்தனையும் ஓர் பகலில் இராத்திரியில்இடைவிடாது பனி பொழியும்இப்படித்தான் சொல்லி வைத்தனர்இதோ விடியல் புத்தம் புது வெளிச்சத்தோடேஇயற்கையின் கண்ணாமூச்சி /குரு

இலைகளை கொஞ்சம் நிற்க… சொன்னேன்காற்றை மெதுவாய் நடக்க… சொன்னேன்பறவைக்கு எல்லாம் மவுனம்… சொன்னேன்பூச்சிகளுக்கு அமைதி என்றேன் வீதியில் சத்தம் வேண்டாம் என்றேன்விழி மூடி உறங்கு… நீ விழி மூடி உறங்குஎண்ணங்கள் எல்லாம் ஓய்வு கொள்ளவிழி மூடி உறங்கு… நீ விழி மூடி உறங்கு