Guruprasad குருபிரசாத் விஜயராவ்

மொழித்துளி / விகடன் கவிதை புயலுக்குப் பின் அமைதிபத்து நாளாயிற்றுகுயில் கூவி. பேரம் பேசி வாங்கிய தருணத்தில்தான்வாடவே தொடங்கினபூக்கள் முள்ளை மையமாக நிற்க விடாமல்தராசில் துள்ளுகிறதுமீன் கிளையிலிருந்து வழியும் மழைத்துளிஒரு சூரியனையும் சேர்த்துஉதிர்கிறது தன் இருப்பை அறியபறவையின் சிறகடிப்பிற்காகக்காத்திருக்கிறது வானம் அமைதியாகிவிட்டது மைதானம்ஆவலில் கூடைப்பந்து வலைசற்று நேரத்தில் பௌர்ணமி நீதீக்குச்சி உரசிய அதே கணத்தில்வானத்தில் மின்னல் (இவை எதுவும் என் கவிதையன்று)

சக்கரைத்தான் தூவினரோ…அரைத்த உப்பைத்தான் வீசினரோ…தெர்மாகோலைத்தான் உதிர்த்தனரோ…கோலமாவை கொட்டித்தான் விட்டனரோ…வீதி எங்கும் வெள்ளைக் கோலம்… யார் வருகையை வரவேற்கவீதி எங்கும் பனிப்பஞ்சு அலங்காரம்?புட்டா இல்லா கரையில்லா புடவையைஇத்தனை சீக்கிரத்தில் நெய்தது யார்? நீரில்லாமல் நுறை செய்யும் கலையைஇரகசியமாய் வைத்தது யார்? இது என்ன புதுமைஇரவு இருட்டில் வெள்ளை வெளிச்சம் புத்தம் புது சாலைகள்முதல் முத்தம் தந்துபாதம் பதிப்பாரோ இல்லைசக்கரத்தை சுழற்றி தடம் பதிப்பாரோ புண்ணியம் செய்த பனிபனி மனிதனாகி அலங்காரம் கொண்டதுபாவம்…

வண்ணங்கொண்ட நகங்கள்வடிவாய் செதுக்கிய புருவங்கள்சிவந்த இதழ்கள், மலர்ந்த முகம்மகிழ்வை பரப்பும் சொற்கள்பெண் வாழ்வில் அழகு சேர்கிறாள் Jan 2, 2020

code code அடிக்கனும்deadlineஐ பிடிக்கனும் oncall வந்துப்புட்டாநெஞ்சுகுள்ள லப்பு டப்புlabtop கட்டிக்கனும்callகுள்ள மாட்டிகனும் இது சாப்டுவேர் உலகமடாமண்ட புள்ளா குடச்சலுடா பகலுமில்ல ராவுமில்லைமாங்கு மாங்கு codingrelease release வருதுcode code அடிக்கனும்deadlineஐ பிடிக்கனும்